Troost
ze huilde
de bomen wiegden
op het ritme van haar snikken
de wind schreeuwde
ze treurde mee
ik sloeg een arm om haar heen
een duif keek ons aan
en stilaan
stopte ze
keek op
rode ogen
een laatste traan
en een glimlach
Geen opmerkingen:
Een reactie posten